PINALABAS NIYA AKO SA SARILI KONG TOWER SA BGC — ANG KAPALIT NOON AY PAGBAGSAK NG KANYANG KARERA.
Nakaturo ang daliri niya sa aking mukha habang umaalingawngaw ang matinis niyang boses sa buong lobby ng gusali.
“Lumayas ka sa building ko ngayon din!” sigaw niya.
Hindi ko itinaas ang boses ko. Hindi ako tumayo. Nanatili lang akong nakaupo doon—dahil hindi naman talaga ako makatayo—at tahimik kong pinanood kung paano magdesisyon ang lahat ng tao sa paligid na hindi ako nababagay sa lugar na iyon.
Ang Apex Zenith Tower ay isa sa mga pinakamarangya at kilalang gusali sa Bonifacio Global City (BGC). Ang sahig nito ay gawa sa kumikinang na marmol, ang mga dingding ay purong salamin na nakadungaw sa High Street, at ang mga security turnstiles ay tumutunog ng beep na tila ipinagmamalaki ang kanilang pagiging eksklusibo.
Kanina, itinulak ko ang aking wheelchair papasok sa umiikot na pintuan ng gusali. Suot ko ang isang malinis at pasadyang suit. Dumating ako nang maaga para sa aking pormal na meeting, at sinadya kong manatiling tahimik sa isang sulok.
Hindi ako pumunta rito para manggulo. Pumunta ako para makita kung ano ba talaga ang tunay na kultura ng kumpanyang ito sa mga panahong akala nila ay walang sumusubok sa kanila.
ANG PAGTATAGPO
Tahimik akong nagbabasa ng BusinessMirror sa waiting area nang lapitan ako ng isang babae. Siya ay si Valerie, ang Vice President of Operations ng kumpanya. Suot niya ang isang mamahaling designer dress na binili pa yata sa Greenbelt, matataas na takong, at isang aurang nagsasabing siya ang nagmamay-ari ng BGC.
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Huminto ang tingin niya sa aking wheelchair. Nakita ko agad ang pagbabago sa kanyang mga mata—mula sa pagtataka, naging matinding pandidiri.
“Excuse me,” mataray niyang sita. “Anong ginagawa mo rito? Bawal mamalimos sa loob ng building. Kung gusto mong humingi ng limos, doon ka sa labas ng BGC!”
Ibinaba ko ang dyaryo ko at magalang na ngumiti. “Hindi po ako namamalimos, Ma’am. May hinihintay lang po akong meeting.”
Tumawa siya nang mapang-insulto. “Meeting? Dito sa Apex Zenith? Ikaw? Tignan mo nga ang sarili mo. Kahit naka-suit ka pa, hindi mo maitatago na hindi ka kabilang sa antas namin. Nakakasira ka ng image ng kumpanya natin sa mga VIP clients na darating ngayon mula Makati!”
Lumingon ang mga empleyado at mga bisita sa lobby. Ang mga guwardiya ay nagsimula na ring lumapit. Naramdaman ko ang mga mapanghusgang tingin nila. Walang sinuman ang nagtangkang ipagtanggol ako. Para sa kanila, isa lang akong lumpo na naligaw sa palasyo ng mga mayayaman.
“Kuya Guard!” tawag ni Valerie. “Ilabas niyo nga ang lalaking ito! Ayoko ng mga basura sa lobby ko!”
Doon na niya dinuro ang mukha ko at sumigaw, “Lumayas ka sa building ko ngayon din!”
Dalawang guwardiya ang lumapit sa akin. “Sir, pasensya na po, kailangan niyo na pong umalis,” sabi ng isa, akmang hahawakan ang likod ng wheelchair ko para itulak ako palabas.
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako kay Valerie.
“Sigurado ka bang building mo ito?” kalmado kong tanong.
“Ako ang Vice President dito!” bulyaw niya. “Kaya oo, building ko ito! At bawal dito ang mga pabigat!”
ANG REBELASYON
Bago pa man ako maitulak ng mga guwardiya palabas ng pintuan, bumukas ang private executive elevator sa gitna ng lobby.
Mula rito, nagmamadaling lumabas si Mr. Villacorta, ang Founder at Outgoing CEO ng Apex Zenith, kasama ang buong Board of Directors. Namumutla si Mr. Villacorta at mukhang nag-aalala, palinga-linga sa paligid.
Nang makita niya ako na pinapalibutan ng mga guwardiya, nanlaki ang mga mata niya. Tumakbo siya papalapit sa amin.
“Tigil! Anong ginagawa niyo?!” sigaw ni Mr. Villacorta.
Agad na umatras ang mga guwardiya. Lumapit si Valerie, biglang nagbago ang mukha at naging napakatamis ng ngiti.
“Mr. Villacorta, good morning po,” sipsip na bati ni Valerie. “Huwag po kayong mag-alala, pinapaalis ko lang po ang lumpong lalaking ito. Nakapasok po kasi, nakakasira ng aesthetic ng lobby natin para sa pagdating ng bagong Chairman.”
Sa halip na matuwa, namula sa matinding galit ang mukha ni Mr. Villacorta. Hinarap niya si Valerie na parang gusto niya itong sakalin sa inis.
“Valerie… alam mo ba kung sino ang pinapaalis mo?!” nanginginig na tanong ng CEO.
Naguluhan si Valerie. “Po? Isa lang po siyang namamalimos na—”
“SIYA ANG BAGONG CHAIRMAN!” sigaw ni Mr. Villacorta. Ang boses niya ay nagpayanig sa buong marmol na lobby. “Siya si Mr. Anton de Leon! Ang bilyonaryong bumili ng 85% ng shares ng buong Apex Zenith kahapon! Siya ang taong inaantay natin!”
Parang binagsakan ng langit si Valerie. Nalaglag ang panga niya. Ang mga empleyadong kanina ay nakatingin sa akin nang may pandidiri ay biglang nanigas sa takot. Ang dalawang guwardiya ay namutla at halos manginig ang mga tuhod habang napapasaludo nang wala sa oras.
Gumulong nang bahagya ang wheelchair ko paharap. Inayos ko ang kurbata ko at tumingin kay Valerie nang diretso sa mga mata. Wala nang galit sa puso ko, tanging awa na lamang sa kanyang kamangmangan.
“G-Good morning… S-Sir…” utal-utal at halos maiyak na sabi ni Valerie. Lumuhod siya nang bahagya, pilit na inaabot ang kamay ko. “S-Sorry po… Hindi ko po alam… Akala ko po—”
“Akala mo, dahil hindi ako makatayo, ay wala na akong narating sa buhay?” putol ko sa kanya. Ang boses ko ay kalmado ngunit may mabigat na diin.
Tumingin ako sa buong lobby.
“Binili ko ang kumpanyang ito dahil naniwala ako sa galing ng mga Pilipinong nagtatrabaho rito. Pero kanina, pinanood ko kung gaano kabilis niyo akong husgahan dahil sa kapansanan ko. Nakita ko ang tunay na kultura ninyo kapag inaakala niyong walang nakatingin na boss.”
Bumaling muli ako kay Valerie.
“Sabi mo kanina, building mo ito? Well, Valerie, simula sa oras na ito, hindi ka na kabilang sa building na ‘to. You are fired. I-pack mo na ang mga gamit mo.”
“Sir! Parang awa niyo na!” umiiyak na si Valerie. “Sampung taon na ako sa kumpanyang ito! Nagsikap po ako para marating ang posisyon ko!”
“At sa sampung taon na iyon, nakalimutan mong maging makatao,” sagot ko.
Humarap ako kay Mr. Villacorta at sa Board of Directors. “I-clear ang lobby. Mag-uumpisa ang meeting natin sa boardroom sa loob ng kinse minutos. At ang una nating agenda: Ang pagbabago ng pamamalakad sa kumpanyang ito. Dahil sa kumpanya ko, walang puwang ang mga taong mataas ang pinag-aralan pero walang pag-uugali.”
Habang itinutulak ako ni Mr. Villacorta papasok sa executive elevator, rinig na rinig sa buong lobby ang hagulgol ni Valerie habang inieskortan siya ng mga guwardiya palabas ng umiikot na pintuan—ang parehong pintuan kung saan niya binalak itapon ang lalaking naka-wheelchair, na ngayon ay nagmamay-ari na ng kanyang mundo.
