NAKAHIMLAY SA KABAONG ANG BUNTIS KONG ANAK HABANG KAMI AY NAGDADALAMHATI

Malamig at tahimik ang loob ng kapilya. Ang tanging maririnig ay ang mga pigil na hikbi at ang malalim na pagbuntong-hininga ng aming mga kaanak. Nakatayo ako sa harap ng isang puting kabaong kung saan payapang nakahimlay ang nag-iisa kong anak na si Diana.

Si Diana ay pitong buwang buntis. Namatay siya sa isang kahindik-hindik na aksidente nang mawalan ng preno ang kanyang sasakyan at bumangga sa isang pader. Kasabay ng pagkawala ng buhay ng aking anak ay ang pagkawala rin ng inosenteng apo na matagal na naming hinihintay. Bilang isang ina, walang salita ang makakapaglarawan sa sakit na nararamdaman ko. Parang pinupunit ang kaluluwa ko sa tuwing tititigan ko ang malamig na mukha ni Diana at ang umbok ng kanyang tiyan na hindi na kailanman masisilayan ang liwanag ng mundo.

Ngunit ang pighating iyon ay biglang napalitan ng isang nakakapasong galit dahil sa isang pangyayaring hindi ko inaasahan.

Sa kalagitnaan ng aming pag-iyak, biglang bumukas nang malakas ang malalaking pintuan ng kapilya.

Pumasok ang asawa ni Diana na si Marcus.

Inaasahan kong makikita ang isang lalaking wasak, luhaan, at nagdadalamhati. Ngunit ang bumungad sa amin ay tila isang lalaking nanalo sa lotto. Suot niya ay isang matingkad na asul na suit, nakangiti nang malapad, at walang kahit anong bakas ng lungkot sa kanyang mukha.

Pero ang mas nakadurog sa puso ko at nagpagigil sa aking mga kamao ay ang babaeng kasama niya. Mahigpit na nakahawak si Marcus sa kamay ng isang magandang babae na naka-suot ng masikip at maikling pulang bestida at nakapahid ng matingkad na lipstick. Siya si Veronica, ang matagal na naming naririnig na kabit ni Marcus.

Tuk. Tuk. Tuk.

Umalungawngaw sa buong kapilya ang tunog ng matataas na takong (high heels) ng sapatos ni Veronica habang naglalakad sila sa gitna (aisle). Ang bawat pagtama ng kanyang takong sa marmol na sahig ay parang masigabong palakpak na nagdiriwang at umaawit ng tagumpay sa trahedyang kumitil sa buhay ng aking anak at ng aking inosenteng apo.

Napatayo ang lahat ng aming mga kamag-anak. Nakanganga sa matinding gulat at pandidiri.

“Marcus! Walang hiya ka!” sigaw ng kapatid ni Diana na patakbong lumapit sana para manuntok, ngunit pinigilan ko siya.

Lumapit ako kay Marcus. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit.

“Ano ang ginagawa mo dito, Marcus? At paano mo nagawang dalhin ang babaeng iyan sa burol ng sarili mong asawa at anak?!” nanginginig ngunit matigas kong tanong.

Tumawa nang mahina si Marcus, isang tawa na puno ng kayabangan at kawalang-puso. “Relax, Mama. Huwag na tayong magplastikan. Matagal na kaming walang pakialam sa isa’t isa ni Diana. Nandito lang naman ako para kunin ang death certificate niya.”

“Death certificate?! Para saan?!” sigaw ko.

Hinarap ni Veronica ang kabaong ng anak ko at ngumisi. “Kailangan po kasi namin ni Marcus ang death certificate para ma-claim na niya agad ang 50 million pesos na life insurance ni Diana. Atsaka, para maipangalan na rin kay Marcus ang mansyon na naiwan niya. May balak po kasi kaming i-renovate iyon at doon na kami titira para sa aming kasal next month.”

Parang pinukpok ng maso ang ulo ko. Pinatay ng trahedya ang anak ko, tapos ngayon, ginagawa pa nilang puhunan ang pagkamatay nito para sa kanilang kaligayahan? Nagdiriwang sila sa ibabaw ng kabaong ng aking anak!

“Mga hayop kayo,” madiing bulong ko. “Hindi ba kayo kinikilabutan? Asawa mo ang nasa kabaong, Marcus! Dugo at laman mo ang batang namatay sa sinapupunan niya!”

“Aksidente ang nangyari, Mama. Move on na po tayo,” kibit-balikat na sagot ni Marcus. “Sige na, nasaan na ang mga papeles? Ayaw kong magtagal dito, masyadong depressing ang aura. May dinner reservation pa kami ni Veronica.”

Tinitigan ko silang dalawa. Ang mga luhang pumapatak sa aking mga mata ay unti-unting natuyo. Isang napakalamig na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi, isang ngiting nagpatindig sa balahibo ni Marcus.

“Insurance at Mansyon ba ang hinahanap mo, Marcus?” kalmadong tanong ko. Lumapit ako sa aking bag at kinuha ang isang makapal na brown envelope. “Basahin mo ito.”

Inihagis ko ang envelope sa dibdib ni Marcus. Gulat niya itong sinalo at binuksan. Habang binabasa niya ang mga papeles, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi at napalitan ng matinding pamumutla. Namutla rin si Veronica nang sumilip siya sa dokumento.

“A-Ano ‘to?! B-Bakit nakapangalan sa’yo lahat?!” nanginginig na tanong ni Marcus.

“Matalino ang anak ko, Marcus,” malamig kong sagot. “Isang linggo bago ang aksidente, nalaman niya ang tungkol sa inyo ng kabit mo. Kumuha siya ng napakagaling na abogado. Inilipat niya ang mansyon, ang mga negosyo, at ang beneficiary ng kanyang life insurance sa pangalan ko. Tinanggal niya ang lahat ng karapatan mo bilang asawa niya dahil nag-file na siya ng annulment case na may kalakip na ebidensya ng iyong pangangalunya.”

“H-Hindi! Hindi pwede ‘yan! Asawa niya ako! May karapatan ako sa pera niya!” nagwawalang sigaw ni Marcus. “Bawiin niyo ‘yan!”

“Wala kang makukuha kahit isang kusing,” sagot ko. “Pero huwag kang mag-alala, may inihanda akong regalo para sa inyong dalawa.”

Naglabas ako ng isang flash drive.

“Nagtaka ako kung bakit nawalan ng preno ang sasakyan ni Diana gayong kaka-maintenance lang nito. Kaya kumuha ako ng private investigator. Nakuha namin ang CCTV footage ng parking lot ng condo niyo noong gabi bago mamatay si Diana,” paliwanag ko, at sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay lalong nanginginig si Marcus.

“Nakita sa CCTV na palihim kang gumagapang sa ilalim ng sasakyan ng asawa mo, may hawak na pamutol ng kable. Pinlano mo ang aksidente. Pinatay mo ang anak ko at ang inosenteng apo ko para makuha mo ang pera niya!” sigaw ko na umaalingawngaw sa buong simbahan.

Napasinghap ang lahat ng tao. Napaatras si Veronica at binitawan ang kamay ni Marcus. “M-Marcus… p-pinatay mo siya?!”

“Hindi! Gawa-gawa lang ‘yan ng matandang ‘yan!” tarantang sigaw ni Marcus, sinusubukang tumakbo palabas ng kapilya.

Ngunit bago pa siya makalabas ng pintuan, hinarang siya ng apat na pulis na kanina pa nakatayo sa labas, naghihintay ng hudyat ko. Agad nilang dinaluhong si Marcus, isinubsob sa sahig, at pinusasan.

“Sir, inaresto ka namin sa kasong Parricide at Intentional Abortion dahil sa pagpatay sa iyong asawa at hindi pa isinisilang na anak. May karapatan kang manahimik!” sigaw ng pulis habang kinakaladkad si Marcus.

Sumigaw at nagmakaawa si Marcus. Umiyak si Veronica habang hinuhuli rin siya ng mga pulis bilang kasabwat (accessory to the crime). Ang tunog ng kanyang matataas na takong habang kinakaladkad siya palabas ay hindi na parang palakpak ng tagumpay—kundi hakbang patungo sa matinding impyerno ng kulungan.

Nang mailabas na ang mga demonyong sumira sa aming pamilya, bumalik ang katahimikan sa kapilya. Lumapit ako sa kabaong ng aking anak at idinikit ang aking mukha sa malamig na salamin.

“Nakaganti na tayo, anak,” bulong ko habang pumapatak muli ang aking mga luha. “Pahinga na kayo ng apo ko. Wala nang makakasakit sa inyo.”