ANG PASA SA LIKOD NG BELO: ARAW NA GINIBA NG AMA KO ANG PAMILYA NG LALAKING SUMAKIT SA AKIN
Ako si Clarisse Hidalgo, at hanggang ngayon, tandang-tanda ko pa ang eksaktong segundo kung kailan tuluyang gumuho ang araw ng aking kasal.
Ang umagang iyon ay dapat sanang maging perpekto. Ang malawak na grand ballroom ng The Peninsula Manila sa Makati ay nagniningning. Puno ito ng halimuyak ng libu-libong puting rosas mula sa Dangwa, mga kumikinang na crystal chandeliers, at mga pinong gintong dekorasyon na ilang buwang pinaghirapang piliin ng aking ina. Naririnig ko ang masayang tawanan ng aking mga bridesmaids sa kabilang kwarto ng Presidential Suite, habang ang mga musikero sa ibaba ay nagsisimula na ring magtono ng kanilang mga biyolin.
Sa isang napakaikli at marupok na sandali, habang nakapikit ako sa harap ng salamin, muntik ko nang mapaniwala ang sarili ko na kaya kong lagpasan ang araw na ito. Na kaya kong maglakad sa aisle ng Manila Cathedral, ngumiti sa mga camera ng mga sikat na magazines, at magpanggap na maayos ang lahat.
Ngunit pagmulat ng aking mga mata, bumalik ako sa malupit na katotohanan.
Nakaupo ako sa makeup chair, nanginginig ang mga lamig kong kamay habang pilit na tinatakpan ng aking makeup artist ang isang malaki at nangingitim na pasa sa aking kanang pisngi. Kahit gaano kakapal ang concealer o foundation, bakas pa rin ang pamamaga.
Kagabi, pagkatapos ng aming rehearsal dinner sa isang exclusive na restaurant sa BGC, nagkaroon kami ng mainit na pagtatalo ng fiancé kong si Rafael. Dahil lang sa isang maliit na pagkakamali sa VIP seating arrangement ng kanyang mga kaibigan, lumabas ang tunay niyang ugali. Sa loob ng aming sasakyan, nang walang sinumang nakakakita, itinaas niya ang kanyang kamay at malakas na sinampal ang mukha ko. Ang bigat ng kanyang mamahaling relo ay bumaon sa aking pisngi.
“Ayusin mo ang mukha mo bukas, Clarisse. Huwag mo akong ipahiya,” iyon lang ang sinabi niya bago niya ako iwanang umiiyak sa dilim.
Takot ako. Natatakot akong itigil ang kasal dahil ang real estate empire ng aming pamilya at ang banking corporation ng pamilya niya ay nakatakdang magsanib (corporate merger). Inisip ko na baka masira ang bilyun-bilyong pinaghirapan ng ama ko kung aatras ako sa mismong araw ng kasal. Kaya pinili kong manahimik.
Habang nag-aayos ako ng aking mahabang belo upang itago ang bahaging iyon ng aking mukha, dahan-dahang bumukas ang pinto ng bridal suite.
Pumasok ang aking ama, si Don Arturo Hidalgo. Ang lalaking aking unang naging bayani. Nakasuot siya ng isang pormal na custom-tailored suit, may maaliwalas at mapagmataas na ngiti dahil ihahatid na niya sa altar ang kanyang nag-iisang prinsesa.
“Ang ganda-ganda mo, anak ko…” malambing niyang bati, lumalapit upang halikan ako sa noo.
Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang labi, huminto siya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Napansin niya ang kakaibang pamamaga sa ilalim ng makapal na makeup. Dahan-dahan, at may nanginginig na kamay, hinawi ng aking ama ang ilang hibla ng buhok at belo na tumatakip sa aking pisngi.
Nang makita niya nang buo ang pasa, nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Napalitan ito ng matinding gulat, at pagkatapos… ng isang tahimik ngunit nag-aalab na pighati.
“Mahal kong anak…” nanginginig ang boses ng aking ama, ang kanyang mga mata ay nag-uumpisang magtubig. “Sino… sinong gumawa nito sa’yo?”
Hindi ako makapagsalita. Yumuko ako at nagsimulang pumatak ang mga luha ko, sinisira ang makeup na kanina pa pinaghirapang ilagay.
Eksakto sa sandaling iyon, bumukas muli ang pinto. Pumasok si Rafael, nakasuot ng kanyang puting tuxedo, mukhang napaka-arogante at kampante. Pumasok siya para pabilisin sana ang pag-aayos ko bago kami bumaba, ngunit natigilan siya nang makita niya ang aking ama na nakatitig sa pasa ko.
Imbes na matakot o humingi ng tawad, isang nakakainsultong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Rafael. Inayos niya ang cufflinks ng kanyang polo at kaswal na nagsalita.
“Ah, ‘yan ba, Tito Arturo?” mahinahong sabi ni Rafael, na parang nag-uulat lang ng lagay ng panahon. “Nadulas lang po siya sa basang marmol sa banyo ng suite niya kagabi. Clumsy talaga minsan si Clarisse.”
Biglang nag-freeze ang buong paligid. Ang hangin sa loob ng kwarto ay tila nahigop palabas. Ang mga makeup artists at bridesmaids ko sa likod ay natigilan at hindi makahinga. Ang ngisi ni Rafael ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto—isang ngising puno ng kawalang-hiyaan at kumpiyansa na walang gagawin ang pamilya namin dahil kailangan namin ang pera at koneksyon nila sa pulitika.
Ngunit hindi niya kilala ang ama ko.
Binitiwan ni Don Arturo ang aking mukha. Dahan-dahan siyang lumingon kay Rafael. Ang mga matang kanina ay puno ng luha at pagmamahal para sa akin ay biglang naging malamig, kasing-lamig at kasing-talim ng patalim. Nawala ang imahe ng isang malambing na ama; lumabas ang kinatatakutang bilyonaryo at patriarch ng mga Hidalgo.
Naglakad ang ama ko papalapit kay Rafael. Sa bawat hakbang, umaatras ang kumpiyansa ng aking fiancé.
Tumigil ang aking ama sa mismong harapan ni Rafael. Tinitigan niya ito mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Tapos na ang kasal na ito,” mahina ngunit dumadagundong na utos ng aking ama.
Nanlaki ang mga mata ni Rafael. “T-Tito? Nagbibiro ba kayo? Ang merger natin—ang mga senador at bilyonaryong bisita sa ibaba—hiyang-hiya po tayo!”
“Wala akong pakialam sa merger, at lalong wala akong pakialam sa mga bisita,” putol ng aking ama, ang boses ay puno ng nakamamatay na kalmado. Inilapit niya ang kanyang mukha kay Rafael at bumulong ng mga salitang magpapabagsak sa buong kinabukasan ng lalaking ito. “Sinaktan mo ang nag-iisa kong anak. Kaya simula sa araw na ito… tapos na rin ang pamilya mo. Lulumpuhin ko ang mga bangko ninyo hanggang sa mamalimos kayo sa kalsada.”
Nanginig ang mga tuhod ni Rafael. Pilit siyang ngumiti, sinusubukang bawiin ang sitwasyon, ngunit tinabig siya ng mga private security ng aking ama na agad na pumasok sa kwarto.
Humarap sa akin si Don Arturo. Iniabot niya ang kanyang mainit at malakas na kamay.
“Halika na, Clarisse. Uuwi na tayo.”
Hindi ko na kailangang magpanggap. Hindi ko na kailangang magtago sa likod ng belo. Kinuha ko ang kamay ng aking ama at tumayo. Habang naglalakad kami palabas ng Presidential Suite, iniwan namin si Rafael na sumisigaw, nagmamakaawa, at unti-unting nilalamon ng takot dahil alam niyang ang binitawang salita ng isang Don Arturo Hidalgo ay ang mismong katapusan ng kanilang angkan.
Ang umagang iyon ay hindi nagtapos sa isang magarbong kasal sa simbahan. Nagtapos ito sa pagbabalik ng aking kalayaan.
