Walong buwan na akong buntis. Malaki na ang aking tiyan, mabigat ang aking paghinga, at madalas ay sumasakit ang aking balakang. Ngunit dahil mahal ko ang nakababata kong kapatid na si Beatrice, tiniis ko ang lahat upang dumalo sa kanyang pinapangarap na “Kasal ng Taon” sa isang 5-star hotel sa Bonifacio Global City (BGC).
Ako si Maya. Ang “kahihiyan” ng aming pamilya dahil nabuntis ako nang walang asawa. Palagi nila itong ipinapamukha sa akin. Hindi ako lumaban dahil inisip kong ako rin naman ang may kasalanan. Ang lalaking nakabuntis sa akin—si Rafa—ay bigla na lamang naglaho na parang bula noong nalaman niyang magkakaanak kami. Iniwan niya akong mag-isa, wasak, at pilit na bumabangon para sa sanggol sa aking sinapupunan.
Ngayon ang araw ng kasal ni Beatrice. Ang lalaking pakakasalan niya ay si Lance, isang nagmamarunong na CEO at Vice President daw ng isang malaking real estate conglomerate sa Makati. Simula noong naging sila, naging mas mapagmataas at matapobre si Beatrice.
Imbes na bigyan ako ng komportableng pwesto, inilagay ako ni Beatrice sa pinakadulo ng Grand Ballroom, malapit sa pintuan ng kusina kung saan dumadaan ang mga waiters, malayo sa VIP tables ng aming mga magulang. Wala akong inireklamo. Gusto ko lang masaksihan ang mahalagang araw niya.
Ngunit ang hindi ko alam, plinano na pala nila ang gabing iyon para tuluyan akong durugin.
Nang magsimula ang oras para sa mga wedding toasts, tumayo si Beatrice. Kinuha niya ang mikropono. Ang lahat ng atensyon sa magarbong ballroom ay nasa kanya. Nagniningning ang kanyang diamond tiara at ang kanyang custom designer gown.
“Salamat sa inyong lahat sa pagdalo,” malambing na panimula ni Beatrice. “Ngunit bago ko tapusin ang speech ko, gusto ko sanang magbigay ng mensahe para sa ate ko… si Maya. Ate, pwede ka bang pumunta dito sa harap?”
Nagulat ako. Nag-iba ang tibok ng puso ko. Pilit kong inalalayan ang aking malaking tiyan habang naglalakad patungo sa gitna, sa ilalim ng maliwanag na chandelier.
Nang makalapit ako, nagbago ang ngiti ni Beatrice. Ang dating malambing na mukha ay napalitan ng isang mapang-asar at malupit na hitsura.
“Tignan niyo ang ate ko,” sabi ni Beatrice sa mikropono, ang boses ay umaalingawngaw sa buong ballroom. “Walong buwang buntis. Walang asawa. Walang direksyon. Ginawa ko siyang halimbawa kung ano ang HINDI ninyo dapat maging. Buti na lang, nahanap ko ang asawa kong si Lance—mayaman, galing sa mabuting pamilya, at hinding-hindi ako iiwan tulad ng ginawa ng patay-gutom na lalaking bumuntis kay Maya!”
Nagtawanan ang ilang mga kaibigan at bridesmaids ni Beatrice na pawang mga socialite. Malakas at nakakainsulto.
Sumunod na lumapit ang Maid of Honor niya na si Chloe, hawak ang isang baso ng pulang alak (red wine).
“Cheers para kay Maya!” natatawang sigaw ni Chloe. “Ang babaeng nagpapaalala sa atin na kahit gaano ka-desperada ang isang babae, sa huli… iniiwan pa rin sa pansitan!”
Pagkasabi nito, sinadya ni Chloe na itapon ang hawak niyang red wine sa aking puting damit. Pulang-pula ang alak na bumasa sa aking tiyan at dibdib, parang dugo.
“Oops, sorry! Nadulas ang kamay ko!” pilit na tawa ni Chloe.
Tumawa si Beatrice. Tumawa si Lance. At hindi nagtagal, nagtawanan ang daan-daang bisita. Ang mga magulang namin sa VIP table ay nakayuko lamang, walang ginagawa upang ipagtanggol ako.
Napakasakit. Para akong biniyak sa gitna. Ang pamilyang dapat sana ay mag-iingat sa akin, sila pa ang mismong sumisira sa akin. Nanlabo ang paningin ko. Umiikot ang buong ballroom. Hindi kinaya ng aking katawan ang matinding stress, kahihiyan, at pagod. Naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay.
At sa isang iglap… nawalan ako ng malay at bumagsak sa malamig na marmol na sahig.
Nang unti-unti kong imulat ang aking mga mata, nakahiga ako sa isang lounge sofa sa gilid ng ballroom. May nag-aasikaso sa akin na hotel staff. Rinig ko pa rin ang boses ni Beatrice sa mikropono, galit at naiinis.
“Sira talaga ang araw ko dahil sa babaeng ‘yan! Palaging KSP (Kulang sa Pansin)!” sigaw ni Beatrice.
Pilit akong umupo. Dahan-dahan kong inalalayan ang aking tiyan. Ligtas pa ang anak ko, salamat sa Diyos.
Ngunit bago pa ako tuluyang makatayo upang umuwi at iwan ang impyernong ito, biglang bumukas nang malakas ang malaking pintuan ng ballroom.
BLAG!
Lahat ng tao ay napalingon. Huminto ang musika.
Pumasok ang isang lalaki. Naka-suot siya ng isang mamahaling itim na suit. Ang kanyang postura ay nagpapakita ng matinding kapangyarihan at awtoridad. Sa likod niya ay may anim na bodyguards na naka-barong.
Hindi ko siya kilala. Ngunit nang makita niya ako sa gilid, basang-basa ng alak at umiiyak, nag-igting ang kanyang panga.
Naglakad siya patungo sa stage kung saan nakatayo sina Beatrice at Lance. Ang bawat hakbang niya ay parang kulog sa tahimik na silid.
“E-Excuse me? Sino ka?!” kinakabahang tanong ni Lance. “P-Paano ka nakapasok dito? Exclusive event ito!”
Hindi siya pinansin ng lalaki. Inilabas ng estranghero ang isang makapal na envelope mula sa kanyang bulsa at inihagis ito nang malakas sa mukha ni Lance. Nagkalat ang mga litrato at bank statements sa sahig.
“Hindi mo ba ako namumukhaan, Lance?” malamig at malalim na boses ng lalaki. “Ako si Don Lorenzo Valderrama. Ang Chairman of the Board ng Valderrama Group of Companies. Ang tunay na may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuan mo.”
Nanginig ang mga tuhod ni Lance. Nawala ang lahat ng dugo sa mukha niya. “M-Mr. Valderrama? Sir… a-ano pong ginagawa niyo rito?”
“Nandito ako para bawiin ang perang ninakaw mo, at para ipakita sa buong pamilyang ito kung anong klaseng kawatan ang tinatanggap nila,” matapang na sagot ni Don Lorenzo.
Tinuro ni Lorenzo ang mga litratong nagkalat sa sahig. Pinulot ito ng ilang mga ninong at ninang. Ang mga litrato ay naglalaman ng patunay ng pandarambong.
“Lance,” panimula ni Lorenzo, ang boses niya ay walang kahit anong awa. “Limang taon kang nagbulsa ng halos 100 Milyong Piso mula sa kumpanya ko. Gumawa ka ng mga pekeng sub-contractors at niloko mo ang kumpanya. Iyan ang pera na ginamit mo pambili ng magarbong kasal na ito sa BGC at ng mga diyamanteng suot ng asawa mo!”
Nagsimulang magbulungan at magkagulo ang mga bisita. Namutla si Beatrice, nanginginig ang mga kamay.
“H-Hindi totoo ‘yan! Mayaman ang asawa ko!” tili ni Beatrice.
“Totoo ‘yan,” sagot ni Lorenzo. “Nasa labas na ang mga ahente ng NBI. Pero may mas mahalaga akong dahilan kung bakit ako mismo ang pumunta rito imbes na pulis.”
Lumingon si Lorenzo. Tumingin siya sa akin. Ang malamig at matapang niyang mga mata ay biglang lumambot. Naglakad siya palapit sa pwesto ko.
Nang makalapit siya, sa gulat ng lahat, ang bilyonaryong si Don Lorenzo Valderrama ay dahan-dahang lumuhod sa aking harapan. Hinawakan niya ang malamig at nanginginig kong mga kamay.
“M-Maya,” bulong niya, at sa pagkakataong ito, nanginginig ang kanyang boses at may luhang namuo sa kanyang mga mata. “Maya… patawarin mo kami.”
Nalito ako. “S-Sino ka? Wala akong naiintindihan.”
“Ako si Lorenzo. Ang kuya ng lalaking minahal mo. Si Rafa. Ako ang kuya ni Rafa Valderrama… ang ama ng bata sa sinapupunan mo.”
Tumahimik ang buong paligid. Kahit ang paghinga ng mga tao ay halos hindi na marinig.
“Walo at kalahating buwan na ang nakalipas, noong gabi na nalaman mong buntis ka… naaksidente si Rafa sa SLEX,” pagpapatuloy ni Lorenzo. “Na-comatose siya matapos ang matinding car crash habang papunta sana sa’yo para mag-propose. Wala siyang ibang bukambibig kundi ikaw bago siya mawalan ng malay. Walong buwan namin siyang binantayan sa ICU sa St. Luke’s. Kahapon… tuluyan na siyang bumigay.”
Napasinghap ako. Bumuhos ang aking mga luha, hindi dahil sa hiya, kundi sa matinding sakit at pangungulila. Ang lalaking inakala kong iniwan ako… ang lalaking iniyakan ko gabi-gabi… ay naghihingalo pala sa ospital dahil gusto niyang pakasalan ako. Hindi niya ako iniwan.
“Bago siya mamatay,” sabi ni Lorenzo, inaalalayan akong tumayo nang marahan, “hiningi niya sa akin na hanapin kita. Hiningi niya na ibigay ko sa’yo at sa magiging anak niyo ang lahat ng kayamanan at shares niya sa Valderrama Group. Habilin niyang protektahan ko kayo.”
Humarap si Lorenzo kina Beatrice at Lance. Ang mga mata ni Lorenzo ay muling naging matalim at nakakatakot.
“Pero pagdating ko rito… ito ang madadatnan ko? Ang babaeng pinakamamahal ng kapatid ko, pinahiya at binuhusan ng alak ng sariling pamilya?!” Tumingin si Lorenzo sa mga bodyguards niya. “Papasukin niyo na ang NBI.”
Bumukas muli ang pinto at pumasok ang limang ahente ng NBI na may bitbit na warrant of arrest. Nilapitan nila si Lance at agad na pinosasan.
“Huwag! Lance! Wag niyong kunin ang asawa ko!” humahagulgol na tili ni Beatrice, pilit na inaagaw si Lance sa mga awtoridad habang nagkakagulo ang mga bisita.
“At ikaw, Beatrice,” malamig na sabi ni Lorenzo. “Ang lahat ng alahas na suot mo, pati ang bill ng kasal na ito sa hotel, ay hindi pa bayad dahil nai-freeze na ang mga accounts ng asawa mo. Kayo ang magbabayad ng milyun-milyong utang na iyan. Maiiwan kang walang-wala.”
Nangisay sa iyak at hiya si Beatrice, lumuhod sa sahig habang kinakaladkad si Lance papalabas ng ballroom. Ang mga bisitang kanina lang ay tumatawa kasama nila ay nag-umpisa nang mag-alisan at umiwas sa kanila, ayaw madamay sa matinding eskandalo.
Si Chloe, ang maid of honor na nagtapon ng alak sa akin, ay nagtatago sa likod ng isang mesa, nanginginig sa takot at hiya.
Inalalayan ako ni Lorenzo palabas. Wala akong naramdamang awa para kay Beatrice o sa pamilya kong walang ginawa kundi panoorin akong saktan. Ngayon alam ko na ang katotohanan. Alam ko na minahal ako ni Rafa hanggang sa huling hininga niya.
At ngayon, bitbit ang alaala niya at ang proteksyon ng kanyang pamilya, malaya na akong lumakad palayo sa mga taong kailanman ay hindi naging tunay na tahanan para sa akin.
