INANGKIN NG MADRASTA KO ANG AMING BEACH HOUSE SA BOHOL PARA PALAYASIN AKO—PERO ISANG PAPEL LANG ANG TUTULDOK SA KANYANG KASAKIMAN.
Para sa akin, ang beach house namin sa Panglao, Bohol ay hindi lamang isang simpleng bakasyunan ng mga mayayaman. Ito ang nag-iisang alaala na naiwan sa akin ng aking yumaong ina na si Mama Elena.
Bawat sulok ng bahay na iyon ay may yakap ng nakaraan—ang mga antigong silyang yantok sa beranda kung saan kami madalas magkwentuhan, ang mga paborito niyang bougainvillea na nakatanim sa paligid, at ang amoy ng dagat na laging nagpapaalala sa akin ng kanyang mahigpit na yakap. Nang pumanaw si Mama, ang bahay na iyon sa Panglao ang naging kanlungan ko tuwing nalulungkot ako.
Ngunit nagbago ang lahat nang mag-asawa muli ang aking ama na si Don Fernando. Dumating sa buhay namin si Miranda.
Si Miranda ay ambisyosa, mapagmataas, at laging uhaw sa kapangyarihan. Mula nang maging Mrs. Fernando Villanueva siya, unti-unti niyang inangkin ang lahat. Pinalitan niya ang mga kasangkapan sa aming mansyon sa Forbes Park, itinago ang mga litrato ni Mama, at unti-unting inilayo ang loob ni Papa sa akin. Tiniis ko ang lahat ng iyon.
Pero ang beach house sa Panglao? Ipinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi niya iyon pwedeng galawin.
Isang gabi, pagod ako galing sa trabaho nang tumunog ang cellphone ko. Miranda calling…
Kahit mabigat ang loob ko, sinagot ko ito.
“Hello?”
Narinig ko ang mahinang paghalakhak sa kabilang linya. Ang boses ni Miranda ay puno ng pagmamayabang. Kahit hindi ko siya kaharap, halos makita ko ang nakakainsultong ngiti sa kanyang mga labi.
“Isabella, darling,” matamis pero nakakalasong bati ni Miranda. “Tumawag lang ako para ipaalam sa’yo ang ilang mga pagbabago. Alam mo naman, madalas kaming magbakasyon ng Papa mo dito sa Bohol. At napansin ko na masyado nang outdated ang mga gamit na iniwan ng nanay mo. Nakakasira ng aesthetic.”
Humigpit ang hawak ko sa telepono.
“Kaya naman,” patuloy niya, mas lalong dumiin ang kayabangan sa tono niya, “nagdesisyon ako na i-renovate ang buong lugar. At para na rin sa privacy naming mag-asawa… pinalitan ko na ang lahat ng susi sa beach house.”
Huminto siya sandali. Alam kong hinihintay niya akong magalit. Hinihintay niyang sumigaw ako at magmakaawa.
“Mula ngayon, Isabella, hindi ka na pwedeng tumuntong dito nang walang permiso ko,” idiniin niya ang bawat salita. “Bahay ko na ito. You are completely locked out.”
Huminga ako nang malalim. Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko, pero hindi dahil sa galit. Kundi dahil sa isang napakalaking lihim na hindi niya alam.
Kalmado, malamig, at walang bakas ng pag-iyak, sinagot ko siya ng isang maikling pangungusap:
“Salamat sa pag-abisuhan mo ako, Miranda.”
Pinatay ko ang tawag.
Ang hindi alam ni Miranda, ang babaeng pakiramdam ay reyna sa kastilyong hindi naman kanya, ay ang talas ng isip ng aking ina bago ito pumanaw. Batid ni Mama na madaling mauto si Papa at dadating ang araw na may ibang babaeng susubok nakawin ang pamilya namin.
Bago pa man siya mamatay, palihim na inilipat ni Mama ang buong titulo ng Panglao Beach House sa isang Irrevocable Trust. At ang nag-iisang beneficiary at legal na may-ari ng buong ari-arian?
Ako.
Walang karapatan si Papa na ibenta o ipamigay iyon. Hindi iyon bahagi ng conjugal property nila ni Miranda. Sa mata ng batas, ako at ako lamang ang nag-iisang may-ari ng paraisong iyon.
ANG KINABUKASAN SA PANGLAO
Kinabukasan ng umaga, sumikat ang araw sa Bohol na napakaganda. Nagising si Miranda sa master’s bedroom na dati ay kwarto ng mga magulang ko. Inilapag niya sa coffee table ang mga bago at kumikinang na susi ng bahay, pakiramdam niya ay nanalo siya sa lotto.
Naghahanda siya para sa isang exclusive brunch party na in-organize niya para sa kanyang mga socialite na kaibigan upang ipagmalaki ang bago niyang “rest house.”
Pero bago pa man dumating ang mga VIP guests niya, may ibang kumatok sa pinto.
Ding-dong!
Nakangiting binuksan ni Miranda ang malaking double doors, inaasahang mga kaibigan niya ang sasalubungin niya. Pero ang ngiti niya ay biglang naglaho.
Nakatayo ako sa labas. Pero hindi ako nag-iisa. Sa kaliwa ko ay ang aming Family Lawyer na si Atty. Reyes, at sa kanan ko ay ang hepe ng lokal na pulisya ng Panglao kasama ang tatlong armadong pulis.
“Isabella?!” gulat at inis na sigaw ni Miranda. “Anong ginagawa mo dito?! Diba sinabi ko na sa’yo kagabi na bawal ka na dito?! At bakit may mga pulis?!”
Tumingin ako sa paligid. Nakita ko ang mga binagong kurtina at ang mga paboritong plorera ni Mama na inilagay niya sa labas para itapon. Kumulo ang dugo ko, pero nanatili akong pormal.
“Miranda,” kalmado kong sabi, “nandito ang mga pulis para paalisin ang isang trespasser.”
Tumawa siya nang mapang-asar. “Trespasser?! Baliw ka ba?! Asawa ako ni Fernando! Sa amin ang bahay na ‘to! Papaalisin ko kayo!”
Umatras ako nang bahagya at binigyan ng espasyo si Atty. Reyes. Inilabas ng abogado ang isang makapal na folder at ipinakita sa harap ni Miranda.
“Misis,” pormal na sabi ni Atty. Reyes. “Ito po ang orihinal na Transfer Certificate of Title ng property na ito. Nakapangalan po ito nang buo kay Miss Isabella Villanueva. Hindi po ito pag-aari ng asawa niyo. Legal na pag-aari po ito ng anak niya simula pa noong mamatay ang kanyang unang ina.”
Nalaglag ang panga ni Miranda. Namutla ang buong mukha niya na parang nakakita ng multo. Pilit niyang inagaw ang papel para basahin, at nang makita niya ang pangalan ko na nakapirma doon, nanginig ang kanyang mga kamay.
“H-Hindi totoo ‘to…” utal niya, tila kinakapos ng hininga. “Sabi ng asawa ko, sa amin ‘to!”
“Hindi alam ni Papa ang lahat,” malamig kong sagot. “Dahil alam ni Mama na dadating ang araw na may isang linta na susubok sumipsip sa yaman namin. At tama siya.”
Lumapit ako kay Miranda. Ang takot at hiya sa mga mata niya ngayon ay napakatamis pagmasdan.
“Sabi mo kagabi, pinalitan mo ang mga susi?” tanong ko. “Salamat. Dahil ngayon, nagbigay ka ng ebidensya laban sa sarili mo. Pumasok ka sa bahay ko, nakialam ka ng walang permiso, at ni-lock mo ang tunay na may-ari sa labas.”
Binalingan ko ang hepe ng pulisya. “Officer, pormal ko siyang sinasampahan ng kasong Trespassing, Malicious Mischief dahil sa pagsira sa mga gamit ng nanay ko, at Illegal Alteration of Property.”
“Isabella, wait! Please!” pagmamakaawa bigla ni Miranda. Wala na ang bakas ng kayabangan niya kagabi. Tumutulo na ang luha niya at lumuhod siya sa sahig. “Asawa ako ng Papa mo! Pamilya tayo! Parang awa mo na, may mga bisita akong darating ngayon din! Nakakahiya!”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa, walang halong awa.
“Hindi tayo pamilya,” sagot ko. “At tungkol sa mga bisita mo? Huwag kang mag-alala, sasalubungin ko sila para sabihing pinalayas na ng tunay na may-ari ang manlolokong nag-imbita sa kanila.”
Iniutos ng mga pulis kay Miranda na mag-impake ng kanyang mga gamit sa loob ng sampung minuto. Nang palabasin siya ng mga pulis sa gate bitbit ang kanyang mga maleta, eksaktong nagdatingan ang mga mamahaling SUV ng mga “amigas” niya.
Kitang-kita ng buong alta-sosyedad kung paano umiiyak at hiyang-hiyang naglakad si Miranda sa kalsada palabas ng beach house.
Pumasok ako sa loob ng bahay at sinamahan ang locksmith na dala ko para palitan muli ang mga susi.
Habang pinagmamasdan ko ang malinaw na dagat ng Panglao mula sa beranda, humigop ako ng mainit na kape. Ramdam ko ang presensya ni Mama na nakayakap sa akin. Ang mga bagong susing ipinagmalaki ni Miranda kagabi, ang mismong naging susi sa kanyang sariling kahihiyan. Sa wakas, malinis na ulit ang aming paraiso.
