MAKALIPAS ANG LIMANG TAON, UMUWI AKONG BILYONARYA PARA GANTIHAN ANG LALAKING NANG-IWAN SA AKIN. PERO ISANG REBELASYON SA PINTUAN ANG NAGPABAGO SA LAHAT.
Limang taon.
Ganyan katagal ang ginugol ko para buuin ulit ang sarili kong winasak ng lalaking pinangakuan ko sa harap ng altar ng Manila Cathedral. Limang taon ng pag-iyak sa gabi, pagtatrabaho ng dalawampung oras kada araw, at paglunok sa lahat ng pang-iinsulto. Ginamit ko ang galit bilang gasolina.
At ngayon, nagbunga ang lahat.
Ako si Valerie, ang CEO ng isa sa pinakamalaking real estate firm sa Bonifacio Global City (BGC). Suot ang aking designer suit, dala ang mamahaling Hermes bag, at sakay ng aking Lexus, nagmaneho ako palayo sa matataas na gusali ng siyudad pabalik sa lumang subdivision namin sa Marikina—ang bahay ng dati kong asawa na si Anton.
Bumalik ako para sa isang rason: Paghihiganti.
Gusto kong ipamukha sa kanya na nagkamali siya ng taong tinalikuran. Gusto kong makita ang pagsisisi sa mga mata niya.
Naalala ko pa ang gabi ng paghihiwalay namin. Umuulan nang malakas noon, baha sa labas ng kalsada. Dumating si Anton sa bahay kasama ang isang magandang babae na nagngangalang Bianca. Malamig ang mga mata ni Anton nang ibato niya sa akin ang Annulment Papers.
“Pagod na ako, Val,” sabi niya noon, walang kaemo-emosyon. “Gusto ko ng buhay na may nararating. Wala tayong pera, wala tayong asenso. Nakakasakal na ang ganitong buhay. Si Bianca… kaya niyang ibigay sa akin ang buhay na hindi mo kaya. Umalis ka na.”
Itinaboy niya ako sa gitna ng malakas na ulan. Dahil doon, isinumpa ko siyang babalikan ko siya para ipakitang ako na ngayon ang nasa itaas, at siya ang nasa ibaba.
Huminto ang kotse ko sa tapat ng luma at pamilyar na bahay sa Marikina. Walang nagbago. Kinakalawang na ang gate at tuklap na ang pintura. Halatang hindi ito ang bahay ng isang taong “umasenso” kasama ang kabit niya.
Bumaba ako ng kotse. Nakataas ang noo, naglakad ako patungo sa pinto. Pinatunog ko ang doorbell.
Inihanda ko na ang mga salitang bibitawan ko. Inihanda ko na ang mapang-insultong ngiti ko para kay Anton at sa kabit niya.
Bumukas ang pinto.
Ang bumungad sa akin ay si Bianca. Pero wala na ang maganda at maayos na babaeng nakita ko limang taon na ang nakararaan. Maputla siya, payat na payat, at may malalalim na eyebags. Suot niya ay isang kupas na daster.
Tinitigan niya ako. Inaasahan kong magugulat siya, maiinggit sa suot ko, o magagalit.
Pero hindi. Ang mga mata niya ay puno ng awa at matinding lungkot.
“Valerie…” mahinang usal niya, parang kilalang-kilala niya ako.
Tinaasan ko siya ng kilay. “Nasaan si Anton? Sabihin mo sa asawa mong manloloko na lumabas. Gusto kong makita niya kung sino ang pinalayas niya noon sa gitna ng bagyo.”
Huminga nang malalim si Bianca. Nanginginig ang mga labi niya, at isang butil ng luha ang tumulo mula sa kanyang mga mata.
At doon, binitawan niya ang isang pangungusap na nagpatigil sa ikot ng mundo ko.
“Wala na siya, Val… tatlong taon na siyang nakalibing sa Loyola Memorial, at hanggang sa huling hininga niya, ipinagdasal niyang sana ay nakatulong sa’yo ang perang ipinalit niya sa sarili niyang buhay.”
Kumunot ang noo ko. Nanlamig ang buong katawan ko. “A-Anong ibig mong sabihin? Patay? Perang ipinalit sa buhay?”
Binuksan ni Bianca nang tuluyan ang pinto at pinapasok ako.
Sa gitna ng maliit na sala, may isang maliit na altar. Nandoon ang urno na naglalaman ng abo ni Anton. Sa tabi nito ay isang litrato niya—kalbo, payat na payat, pero nakangiti habang may hawak na isang newspaper clipping mula sa Philippine Daily Inquirer kung saan nakalagay ang mukha ko noong una akong ma-feature bilang Top Female Entrepreneur ng bansa.
Lumapit si Bianca sa isang lumang kabinet at may inabot sa aking isang pamilyar na brown envelope.
“Basahin mo,” iyak ni Bianca.
Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan ko ang envelope. Laman nito ay mga medical records mula sa PGH (Philippine General Hospital) at mga resibo.
Stage 4 Pancreatic Cancer. Petsa ng diagnosis: Isang buwan bago niya ako palayasin.
“Hindi ako kabit ni Anton, Val,” paliwanag ni Bianca, basag ang boses. “Isa akong private nurse. Ako ang kinuha niya para mag-alaga sa kanya sa mga huling araw niya.”
Nabitawan ko ang mamahaling bag ko. Bumagsak ako sa sahig.
“Nung nalaman niyang may taning na ang buhay niya, alam niyang ibebenta mo ang lahat, uutang ka, at isasakripisyo mo ang mga pangarap mo para lang ipagamot siya,” patuloy ni Bianca. “Ayaw niyang mabaon ka sa utang dahil sa isang taong mamamatay din naman. Kaya nagpanggap siyang masama. Nagpanggap siyang may iba, para kamuhian mo siya. Para umalis ka nang walang lingon-likod.”
Pumikit ako, pero patuloy sa pag-agos ang mga luha ko. Ang sakit sa dibdib ko ay hindi ko maipaliwanag. Parang pinipunit ang puso ko.
“Yung unang malaking investment na natanggap mo sa negosyo mo galing sa isang ‘Anonymous Angel Investor’?” tanong ni Bianca. “Iyon ang pera mula sa pagbenta ni Anton ng namana niyang sakahan sa Nueva Ecija at ang kabuuan ng kanyang Life Insurance. Ibinigay niya sa’yo ang lahat. Pinili niyang mamatay sa sakit na walang pambili ng gamot dito sa lumang bahay, para lang makita kang lumipad nang mataas.”
Niyakap ko ang litrato ni Anton. Humagulgol ako ng iyak. Umalingawngaw ang boses ko sa loob ng maliit at tahimik na bahay sa Marikina.
Bumalik ako rito nang may pagmamayabang. Bumalik ako dala ang lahat ng yaman sa mundo para patunayan na nakapag-move on na ako. Para patunayang mas magaling ako.
Pero habang yakap ko ang malamig na kahoy ng kanyang litrato, na-realize ko ang isang masakit na katotohanan: Hindi ako kailanman nakaalis sa nakaraan. Ang bawat sentimo ng yaman ko, ang bawat tagumpay ko, ang bawat hakbang ko palayo sa kanya—ay pinondohan ng lalaking nagmahal sa akin nang sobra-sobra, na handa siyang maging pinakamasamang kontrabida sa kwento ko, mabuhay lang ako bilang isang reyna sa sarili kong kaharian.
